Zorg(en)

In het nieuwe regeerakkoord staat de zorg opnieuw centraal. Of beter gezegd: de kosten van de zorg en de financiële last die wij als inwoners van Nederland de komende jaren steeds meer gaan voelen.

Hier in de Achterhoek, waar het Noaberschap diep in onze wortels zit, kennen we een relatief groot aantal mantelzorgers. Of je nu zorgt voor je buurvrouw, een familielid of een goede vriend(in): we zijn er voor elkaar. Zeker in het buitengebied en in onze kernen is dat samen zorgdragen dagelijkse praktijk.

Zelf woon ik met onze twee kinderen naast mijn dementerende moeder. Soms vind ik dat best pittig voor hen. Dementie is een ziekte waarbij je langzaam afscheid neemt, zonder dat iemand er daadwerkelijk al niet meer is. Mijn kinderen nemen stap voor stap afscheid van hun “oude” oma — en dat raakt me.

Ik moet vaak denken aan de bekende uitspraak uit Afrikaanse culturen: “It takes a village to raise a child.” Er is een heel dorp nodig om een kind op te voeden. Maar geldt dat niet net zo goed voor onze ouderen, die we zo lang mogelijk thuis willen laten wonen, in hun eigen omgeving?

Hier in Dinxperlo weten de lokale ondernemers bijvoorbeeld wat mijn moeder heeft. Ze houden een oogje in het zeil. De kapper, de pedicure, Peter’s Specialiteiten op de hoek — ze kijken allemaal mee. Voor ons als familie geeft dat een veilig en onbetaalbaar gevoel. Ook buren en vrienden dragen ieder op hun eigen manier bij.

Kijk je naar de ‘overkant’, bij onze Duitse buren, dan zie je dat zorgbehoevende (schoon)ouders vaak bij hun kinderen in huis wonen. Zoals mijn oma vroeger ook bij ons in huis woonde.

De zorg staat onder druk. En de voorspellingen liegen er niet om.

Maar hier — hier kijken we naar elkaar om. Dat vraagt iets van ons allemaal, dat realiseer ik me heel goed. Juist daarom is het zo belangrijk dat we onze mantelzorgers in beeld hebben, hen erkennen en waarderen voor het onbetaalbare werk dat zij doen.

Vaak onzichtbaar, vaak bescheiden, maar van onschatbare waarde.

Vanaf deze plek wil ik ieder van jullie een groot hart onder de riem steken.

Met de belofte dat wij als CDA ook de komende jaren onze mantelzorgers blijven faciliteren en ondersteunen, waar we kunnen.

Jullie zijn goud waard!