Over comfort en wat er écht toe doet…

‘Plucheplakkers’. Een veelgehoorde term als het gaat over politiek. Meestal wordt deze term niet in een positieve context bedoeld. Plucheplakkers zijn politici die voor eigen gerief en ter meerdere eer en glorie van zichzelf ‘mooie baantjes’ opeisen; minister, raadslid, kamerlid, wethouder, etc. Tenminste, dat is hoe de buitenwacht het graag weergeeft. En het woord verwijst naar comfort. Comfortabele zetels waarin je lekker comfortabel zit. Een zetel die je koste wat kost wilt behouden. Omdat het zo lekker zit. Een misvatting!

Want is het nemen van verantwoordelijkheid comfortabel? Nee! Zeker anno 2026 niet. Iedereen vindt iets van beslissingen, is argwanend, weet het beter, ziet complotten op iedere straathoek en ga zo maar door. Zo comfortabel is het nemen van verantwoordelijkheid niet. Het comfort lijkt te zitten in de bureaustoel of hoekbank thuis. De plek waar je comfortabel vanachter je toetsenbord alles van alles kunt vinden. Zonder verantwoordelijkheid en zonder echt op te staan om dat te doen wat je goed lijkt voor je gemeente, je provincie of je land. “Maar we leven toch in een land waarin je je eigen mening mag hebben?” zou hier als tegengeluid tegen ingebracht kunnen worden. Klopt. Maar zonder mensen die opstaan om hier echt iets mee te doen, komen we niks verder, polariseren we alleen maar harder en wordt het er niet gezelliger op.In onze gemeente spelen veel sentimenten en worden veel meningen gegeven. Best vaak vanachter toetsenborden. Ik was hier hoopvol over in de richting van de gemeenteraadsverkiezingen.

“Mooi”, dacht ik, “er zullen wel meerdere politieke partijen bijkomen in de Aaltense politiek zodat we in de gemeenteraad al die meningen een podium kunnen geven. Kunnen gaan discussiëren om tot de beste plannen voor onze gemeente te komen.” Niets bleek minder waar… Géén extra partijen, géén nieuwe ‘geluiden’ die het aandurven om echt verantwoordelijkheid te nemen. Sterker nog: de landelijke winnaar van de Tweede Kamerverkiezingen, hofleverancier voor het kabinet en partij van onze nieuwe minister-president verdwijnt zelfs van het Aaltense politieke toneel. Ook lokaal kiest men er soms voor om te roepen wat de kiezer graag wil horen zonder na te denken of dat daadwerkelijk waargemaakt kan worden. Lekker makkelijk, lekker comfortabel maar erg weinig verantwoordelijk… Jammer!

Zoveel meningen, zoveel geroeptoeter maar zo weinig mensen die kiezen voor het ‘comfort’ van dat zogenaamde pluche. Of zou het echte comfort dan toch die eigen hoekbank of in hoogte verstelbare bureaustoel zijn? Niet voor mij! Ik kies voor het goede gevoel dat het mij geeft om in de openbaarheid op te staan voor het kunnen geven van mijn mening. Voor het voorrecht om daarover met gelijk- en andersgestemden in het openbaar de discussie aan te gaan. Geeft me een goed gevoel om m’n best te doen voor m’n gemeente op een manier die écht bijdraagt. Is dat comfortabel? Nee! Vaak lastig, heftig, pittig, zwaar. Maar ik kies er bewust voor. Omdat ik opsta voor mijn idealen en dat verkies boven het comfort van m’n hoekbank of het anonieme toetsenbord waarmee ik lekker ongenuanceerd alles kan vinden van alles zonder er verantwoordelijkheid voor te nemen. Wat kiest u / kies jij? Hoe dan ook: kies!

Raimond Smit